شام هجران است ای دل دیده امید دار
ای جگر خون شو ز جوی دیده خونبار بار
همچو من ای ناله نالان باش و بر گو یار یار
من و ما و تو و او هست یک چیز
که در وحدت نباشد هیچ تمیز
انا الحق اندر او صوت و صدا شد
یکی گردد سلوک و سیر و سالک
ولی وحدت همه از سیر خیزد
نه حق شد بنده نه بنده خدا شد
که در وحدت دویی عین ضلال است
نه هرچ آن مینماید عین بود است
ای وای بر اسیری، کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد، صیاد رفته باشد
روزی که کوه صبرم، بر باد رفته باشد
با صد امیدواری، ناشاد رفته باشد
گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد
آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم، چون باد رفته باشد
صیدی که از کمندت، آزاد رفته باشد
مجنون گذشته باشد، فرهاد رفته باشد
شگفته همچولاله دربهاران
فراغت داشتم ازخلق عالم
اگرچه عندلیبم شد هزاران
گهی مشغول درس و علم خواندن
گهی درصحبت آموزگاران
گهی بادختران سرو قامت
نشسته شاد دل از روزگاران
ازآن غافل که ایام ستمگر
مرا مهجور گرداند ز یاران
نبیند هیچ کافر در جهنم
که من دیدم زدست دیوساران
کنون محجوبه از جور زمانه
زدیده اشک می بارد چو باران
گلی بودم به طرف جویباران
مرا این زندگی از بوی یار است
وگرنه جان بدین پیکر چه کارست؟
دو چشم و دل به راه انتظار است
سوز دل
زرویی نصرآبادی
محمد قهرمان
عیوقی
رابعه
صامت